Kapitalny utwór Jacka Kaczmarskiego! Z dedykacją dla przepraszających za Marzec ’68. „Komunista, ubek, Żyd. Opowieść pewnego emigranta”

W ostatnim czasie, w związku z okrągłą rocznicą Marca ’68, a w konkretnie ’69 kiedy to, w wyniku porachunków politycznych przegoniono część Żydów z Polski, rozgorzała antypolska propaganda. Wielu polityków, w tym prezydent Andrzej Duda, dwoi się i troi żeby przypodobać się środowiskom żydowskim. Niektórzy z polityków dementują polakożercze łgarstwa na temat polskiego antysemityzmu, jednak jak to w przypadku wypowiedzi, prędko przeminą z wiatrem. Inaczej jest w przypadku utworów kapitalnych muzyków, w tym Jacka Kaczmarskiego. W roku 1987 roku, polski poeta napisał i skomponował utwór, który jest najlepszą odpowiedzią na kampanię, z który zmagamy się w ostatnich dniach. To Opowieść pewnego emigranta.

Utwór opowiada o pewnym Żydzie, który przy wódce zwierza się ze swojego antypolonizmu i porażki, którą poniósł w porachunkach z komunistami, z którymi pragnął zbudować sowiecki twór – Polskę Ludową.

„Ja byłem jak Mojżesz, niosłem Prawa Nowe, na których się miało oprzeć Odbudowę”. Dla Żyda, ową odbudowa było robienie kariery w Urzędzie Bezpieczeństwa i deptanie po wszystkim co polskie. Polskę, od wieków zwaną  Paradisus Iudaeorum, traktował instrumentalnie. Mimo świadomości, że komunizm to ideologia obłudna, służył mu z największym oddaniem. Jego kariera w Polsce Ludowej, ostatecznie skończyła się emigracją, którą w swoistej autobiografii tak wspomina: Wyjechałem. Przeniosłem się tutaj, do Stanów. Mówią – czym jest komunizm – ucz Amerykanów. Powiedz im co wiesz, co na sumieniu masz, A odkupisz grzechy i odzyskasz twarz. A ja przecież nie umiem nawet ująć w słowa. Jak wygląda to, com – niszcząc – budował”.

Komunista, ubek, Żyd to bohater utworu Jacka Kaczmarskiego. To człowiek sfrustrowany, zawistny, nienawidzący Polski i ściągający na siebie zgubę. To reprezentant setek tysięcy Żydów, którzy przez wieki traktowali Polskę jak – mieli w zwyczaju mówić – „dojną krowę” i jak widać wcale nie mają zamiaru zmienić swojego podejścia. Znamienne są słowa wieńczące utwór Kaczmarskiego: „I tak sam sobie zgotowałem zgubę: Meloman – nie skrzypek, nie bankier – a ubek, Oficer polityczny – nie russkij gieroj. Ani Syjonista, ani też i goj! Jak ja powiem Jehowie – Za mną, Jahwe stań Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

Z pewnością słowa polskiego poety zabolą wszystkich tych, którzy w dobie polakożerczej propagandy, obarczają Polaków o wydarzenia marcowe z lat 1968-1969, a nawet błagają o wybaczenie. W związku z tym, wydaje się być oczywistym, że ten utwór winien wysłuchać każdy Polak oraz ten, który nie rozumie co naprawdę wydarzyło się 50 lat temu w okupowanej Polsce.

Prosimy o udostępnianie tego utworu. Nic nie oddziałuje tak mocno na społeczeństwo jak kultura, którą marksiści i imperialiści za wszelką cenę próbują zniszczyć i zohydzić.

Cały tekst:

– Nie bój się, nie zabraknie. To krajowa czysta.
Ja, widzisz, przed wojną byłem komunista,

Bo ja chciałem być kimś, bo ja byłem Żyd,
A jak Żyd nie był kimś, to ten Żyd był nikt.

Może stąd dla świata tyle z nas pożytku,
Że bankierom i skrzypkom nie mówią – ty żydku!

Ja bankierem nie byłem, ani wirtuozem,
Wojnę w Rosji przeżyłem, oswoiłem się z mrozem

I na własnych nogach przekroczyłem Bug
Razem z Armią Czerwoną, jako Politruk.

Ja byłem jak Mojżesz, niosłem Prawa Nowe,
Na których się miało oprzeć Odbudowę.

A potem mnie – lojalnego komunistę
Przekwalifikowali na manikiurzystę.

Ja kocham Mozarta, Bóg – to dla mnie Bach,
A tam, gdzie pracowałem – tylko krew i strach.

Spałem dobrze – przez ścianę słysząc ludzkie krzyki
A usnąć nie mogłem przy dźwiękach muzyki.

W następstwie Października tak zwanych „wydarzeń”
Już nie byłem w Urzędzie, byłem dziennikarzem.

Ja znałem języki, nie mnie uczyć jak
Pisać wprost, to, co łatwiej można pisać wspak.

Wtedy myśl się zrodziła – niechcący być może,
Żem się z krajem tym związał – jak mogłem najgorzej.

Za tę hańbę zasługi – Warszawa czy Kraków –
Gomułka nam powiedział – Polska dla Polaków.

Już nie dla przybłędów Pospolita Rzecz –
Wiesław, jak Faraon, popędził nas precz.

I szli profesorowie, uczeni, pisarze,
Pracownicy Urzędu, szli i dziennikarze.

W Tel-Awiwie właśnie, zza rogu, z rozpędu
Wpadłem na byłego kolegę z Urzędu,

I pod Ścianę Płaczu iść mi było wstyd –
Czy ja komunista, czy Polak, czy Żyd?

Nie umiałem jak on, chwały czerpać teraz,
Z tego, że się z bankruta robi bohatera.

Wyjechałem. Przeniosłem się tutaj, do Stanów.
Mówią – czym jest komunizm – ucz Amerykanów.

Powiedz im co wiesz, co na sumieniu masz,
A odkupisz grzechy i odzyskasz twarz.

A ja przecież nie umiem nawet ująć w słowa
Jak wygląda to, com – niszcząc – budował.

I tak sam sobie zgotowałem zgubę:
Meloman – nie skrzypek, nie bankier – a ubek,

Oficer polityczny – nie russkij gieroj.
Ani Syjonista, ani też i goj!

Jak ja powiem Jehowie – Za mną, Jahwe stań
Z tą Polską związanym pępowiną hańb!

Przeczytaj także: 

Katarzyna TS: Za co przeprosi prezydent Duda w rocznicę Powstania w Getcie Warszawskim?

Przeczytaj także:

„Domagamy się dymisji Adama Bodnara! Jego milczeni... Skatowanie polskiego obywatela, bez względu na to jakie poglądy wyznaje i z jaką opcją polityczną się identyfikuje, zasługuje na radykalne potępienie....
„ANTYSEMICI”! Żydowski antypolonizm na... W połowie stycznie bieżącego roku, podczas wizyty w państwie Izrael, prezydent RP Andrzej Duda podczas spotkania z prezydentem Reuvenem Rivlinem wypow...
„Nowy Testament nie potępia homoseksualności”, czy... Obrzydliwość, bezeceństwo, zło... To trzy z wielu określeń, które zostały zapisane w Biblii na określenie dewiacji homoseksualnych. Zapewne niejednego...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *